Griesinger Ignacy (zm. 1858), oficer doby napoleońskiej, zarządca Bazaru Poznańskiego. Ur. w okresie Sejmu Czteroletniego, skoro jesienią 1806 r. mógł się zaciągnąć do pułku piechoty formowanego przez księcia Antoniego Sułkowskiego. Z pułkiem tym uczestniczył w I kampanii polskiej na Pomorzu, w hiszpańskich od r. 1809, w wyprawie na Moskwę i w odwrocie. Po reorganizacji wojska wziął jeszcze udział w 4. p. piechoty w kampaniach 1813 i 1814 r. w Niemczech i we Francji. W swym pułku macierzystym wykazany był jako podporucznik. Nie uzyskał odznaczeń, ale tytułowano go kapitanem. Po upadku cesarstwa osiadł w Bydgoszczy jako sekretarz przy sądzie ziemiańskim. Ożenił się z Konstancją Karczewską i miał z nią syna i dwie córki. Z wiosną 1842 r. K. Marcinkowski zaangażował go jako «gospodarza» Bazaru Poznańskiego. Według zawartej umowy przy wynajmie sklepów G. miał czuwać nad doborem kupców i nad ich rzetelnością, żona zaś była obowiązana trudnić się gospodarstwem kobiecym. G. służył instytucji z poświęceniem, biorąc udział w życiu politycznym, któremu również patronował Bazar. Od r. 1846 dzierżawił go mimo wstrętów czynionych przez władze pruskie z powodu próby powstania, a w okresie Wiosny Ludów, gdy Bazar zajęło wojsko, chronił go ile możności od strat, a następnie odnowił po zniszczeniu. W czasie rewolucji 1848 r. objął przewodnictwo «klubu polskiego» w Poznaniu, założonego przez Krauthofer-Krotowskiego. Klub pod kierunkiem G-a stał się organem zamożnego mieszczaństwa polskiego, przeciwnego walce zbrojnej. Wprowadzony na posiedzenie Komitetu Narodowego wraz z delegacją klubu G. przyczynił się w końcu kwietnia do uchwały o kapitulacji. Z kolei wziął też udział w deputacji wysłanej do Miłosławia dla oznajmienia obozom o powziętej decyzji. Klub porozumiewał się także z przyjaciółmi francuskimi i berlińskim Comité für Wiederherstellung Polens. Nadto (12 IV) G. imieniem Klubu ujął się za uwięzionym adiutantem pułku organizowanego przez Tytusa Działyńskiego. Później, w r. 1850, stał jeszcze na czele akcji zbierania składek na pogorzelców Krakowa. Lecz w wyniku swego taktycznego stanowiska tracił znaczenie; skończyły się także jego rządy w Bazarze. Po rozwiązaniu kontraktu administratora od połowy września 1851 r. dzierżawił jeszcze hotel, lecz od r. 1857 pozostawiono mu już tylko winiarnię. Zaczęły się żmudne obrachunki za lata ubiegłe i targi. Zmarł 14 V 1858 r.

Gembarzewski B., Wojsko pol., 1807–1814, W. 1912; Jakubczyk W., Studia nad dziejami Wielkopolski w XIX w., P. 1951 I; Karwowski S., Historia W. Ks. Pozn., P. 1918; Kieniewicz S., Społeczeństwo polskie w powstaniu poznańskim 1848 r., W. 1935; Motty M., Przechadzki po mieście, W. 1957 I 59, 60, 99; Skałkowski A. M., Bazar Poznański, P. 1938; Zienkowicz L., Wizerunki polityczne, Lipsk 1865 s. 86–8; – „Gaz. Pol.” 1848 nr 18, 36, 38, 47.

Adam M. Skałkowski